پان پراگ : تایتانیک              پان‌عربی               ویتامین                ملوان زبل                         پان اسفناج

ناس خارجی           گوتکا                  پان چالیا               نیسوار

سرطان دهان و حنجره            سرطان روده بزرگ                بیماری‌های لثه و سرطان لثه

وابستگی روحی و روانی          اختلال خواب                     اضطراب و بی‌قراری               پوسیدگی شدید دندان‌ها

پان پراگ جزء موادمخدر جدیدی است که در بین جوانان با نام‌های اغواء کننده‌ای نظیر پان‌چالیا، تایتانیک، پان‌عربی، ویتامین، ملوان زبل، پان اسفناج، ناس خارجی، گوتکا، نیسوار، راجا، پان پاکستان و خوشبوکننده دهان شهرت یافته. در کشورهایی مانند هند، پاکستان، اندونزی، مالزی، چین، تایوان، کامبوج، ویتنام و لائوس تولید می‌شود. در این ماده خطرناک که با ترکیبی از تنباکو، آهک، خاکستر، ادویه‌های معطر، ساخارین و اسانس‌ها ساخته می‌شود، ترکیبات مرگباری چون آرسنیک، کربنات، منیزیم و سرب مشاهده شده است.

پان پراگ که این روزها در قالب آدامس و خوشبوکننده‌های دهان از مرزهای شرقی وارد کشور ما شده و به آسانی و با قیمت نازل (50 تا 300 تومان) در دسترس عموم به ویژه کودکان و نوجوانان از طریق سوپرمارکت‌ها، دکه‌های روزنامه‌فروشی و دست‌فروش‌ها قرار می‌گیرد، باعث زردی رنگ چهره و دندان‌ها شده و به سلول‌های مغزی آسیب جدی وارد می‌کند و موجب سرطان دهان، حنجره، لثه و ... می‌شود و با ایجاد عارضه در دستگاه تنفسی و نارسایی قلبی و عروقی که به سکته می‌انجامد صدمات جبران ناپذیری به بدن وارد می‌کند. پان معمولن در کارگاه‌های کوچک، غیرقانونی بصورت غیربهداشتی و دست‌ساز به عنوان خوشبو کننده دهان (با طعم‌های مختلف گیاهی مانند نعناع)، آدامس، پاستیل، پودر و قرص تهیه می‌گردد و در مواردی برای جلب مشتری و سودآوری بیشتر موادمخدر دیگر نیز به آن افزوده می‌شود و در بسته‌بندی‌های آلومینیومی و کوچک مانند سماق و نمک‌های رستورانی یا با عکس هنرپیشنه‌های هندی و پاکستانی وارد کشور می‌شود و با ظاهری فریبنده و خوشبو کودکان را نشانه می‌گیرد.

نم‌نم باران بهاری عصر دل‌انگیزی را برای همگان رقم زده بود. دوباره بوی باران، تازگی طبیعت و زندگی را به رخ همگان می‌کشید، برگ‌های باران خورده درختان که از پنجره به درون دفتر مجله سرک می‌کشیدند همگی نوید شروعی دوباره را می‌دادند.

اعضای هیئت تحریریه در دفتر مجله دور هم جمع شدند تا با گرامی داشت یاد و خاطره هنرمندی کرمانی که نه، ایرانی را گرامی بدارند. هنرمندی برخاسته از خاک و خطه کریمان از دل کویر، از کوچه پس کوچه‌های کاه گلی برخاسته از مردم و برای مردم. استادی که هنرش جهانی بود و به واسطه آثار هنرمندانه‌اش، مجسمه‌سازان و نقاشان وی را میکل آنژ ایران خطاب می‌کردند. اما جای تأسف و تأثر داشت که در زادگاهش هیچ مراسمی برای یادبودش گرفته نشد و همان گونه که آرام و غریبانه زیست، آرام هم رفت، حتی آئین مرده‌پرستی ما ایرانیان برای وی اجراء نشد.

تنها مراسم بزرگداشت او در تهران در موزه هنرهای معاصر توسط تشکل نقش زمان و با همکاری مرکز هنرهای تجسمی وزارت ارشاد برگزار شد. چرا که فوت ایشان مصادف شد با پایان سریال شب‌های برره و اکثر مسئولین فرهنگی شهرمان درگیر دعوت از بازیگران این مجموعه بودند و خدمات هنری این افسانه‌ساز سنگ‌ها و رنگ‌های دیار کریمان را فراموش کرده بودند و شهر کریمان زادگاه این هنرمند توانا پر از بیلبوردهایی بود که گردهمایی هنرمندان شب‌های برره را تبلیغ می‌کرد و یادی از خالق توانای 2000 اثر مجسمه و نگاره را نکرد افسوس و صدافسوس.