مردعصبی درطول سالن قدم می‌زند و زن بی‌اعتنا گوشه‌ای نشسته‌است وارد شعبه‌ی حل اختلاف می‌شوند، مرد به‌دلیل ترک خانه توسط زن، به‌مدت سه ماه، دادخواست عدم تمکین داده و زن هم درمقابل، مهریه‌ی خود را به‌اجرا گذاشته‌است.

 مرد می‌گوید:من زندگی‌ام را دوست دارم ونمی‌خواهم از همسرم جدا شوم اما او سه‌ماه است خانه را بدون اجازه‌ی من ترک کرده‌است. زن اما درجواب می‌گوید: من زندگی‌ای را که مستقل نیست و برسرم منت می‌گذارند، نمی‌خواهم.

 رییس شعبه می‌پرسد: با خانواده‌ی شوهرتان زندگی می‌کنید؟

زن درپاسخ می‌گوید: خیر! ما درآپارتمانی که پدرشوهرم دراختیارمان قرارداده زندگی می‌کنیم وهمسرم با مغازه وسرمایه‌ای که پدرش دراختیارش قرارداده، شروع به‌کارکرده وشاغل است.

رییس شعبه می‌گوید: پس چه‌گونه مستقل نیستید؟

زن جوان می‌گوید: خانواده‌ی شوهرم مرتب درزندگی زناشویی ما، دخالت می‌کنند وازاین‌که خانه‌ی خود را در اختیار پسرشان قرارداده‌اند، منت گذاشته ومی‌گویند؛ ما به شما لطف کرده‌ایم، می‌توانستیم آن را اجاره‌دهیم، ولی به‌خاطر شما این‌کار را انجام ندادیم. درزندگی ما دخالت می‌کنند ومن به هیچ عنوان حاضرنیستم به‌آن خانه برگردم و درصورتی به‌این زندگی ادامه خواهم‌داد که همسرم خانه‌ای با پول خودش وازدرآمد خودش برای من تهیه کند، تا دیگر منت خانواده‌ی شوهر برسرما نباشد.