کربلا گذرگاهی دارد که تا از این گذرگاه سخت عبور نکنی نمی­توانی به میدان ایثارگری و رشادت برسی.

آنچه انسان در کربلا و میدان عاشورا می­بیند، خود ندیدن است. اگر می­خواهی حقیقت را ببینی، اگر می­خواهی به خدا متصل شوی، نباید خودت را ببینی، اگر خود را دیدی نمی­توانی خدا را ببینی، مجاهد ، عابد و پارسا کسی است که خود را نبیند، اگر عبد شدی و خود را ندیدی می­توانی در راه خدا قدم بگذاری. کربلاییان همه عبد و عابد بودند. همه از خودبینی و بزرگ­بینی­ها دور بودند و به همین دلیل در راه خدا ثابت­قدم ، پابرجا و عاشقانه جنگیدند.

شاهکارآفرینی امام و یارانش در کربلا به دلیل بیگانه بودن با دنیا و امیال دنیایی است. جنگ نفس­کشی است. آماده کردن روح و جان برای رهایی از قید و بندهای نفسانی است .کربلا میدان مبارزه خویشتن ملکوتی بر خویشتن مادی ،جسمانی و دنیایی است. اینک که اربعین از راه رسیده، فرصتی است برای سرمشق قراردادن این دلاوری­ها برای رها شدن از خویش برای آموختن صبر هم­چون کربلاییان. برای آموختن خلوص، برای عبادت، برای دوری از وابستگی­ها و رهایی از دل­بستگی­برای به یادآوری دلاورمردی­ها و شجاعت­های فرزند زهرا، برای آموختن درس گذشت، فداکاری و عشق.

کربلا از ذکر گفتن تا شمشیر زدن و پیکار همه عبادت بود. همه اجرای فرمان خدا بود. امام حسین و یارانش صبر بر اطاعت وعبادت معبود کردند و غرق عبادت شدند. کربلا یک مکتب است ،یک روز حادثه نیست ،کربلا صبری است که مایه­ی سعادت است. صبری که خداوند به هر کس نمی­دهد. صبر بر سختی، گرسنگی، زخم، عطش، صبر بر طاعت خداست و تمام میدان عاشورا جلوه­ای از صبر امام است. اگر این صبر نبود، هرگز حرکت مقدس و جهادی امام به ثمر نمی­رسید. کربلا حرفی بالاتر از حرف­ها و درسی مافوق درس­ها بود.

فاطمه نخعی­فر