سعيد، کار تحقيق و پژوهش بر روي آخرين پروژه‌ي علمي‌اش را به پايان رسانده است. او که در تمام دوران مدرسه و دانشگاه رتبه‌ي اول را کسب کرده است، حالا مي‌خواهد نتيجه‌ي چهار سال پژوهش خود بر روي پروژه‌هاي گوناگون را عملي کند. رتبه‌ها و تشويق‌‌نامه‌هاي گوناگون او در جشنواره‌هاي مختلف داخلي و خارجي، او را اميدوار به کاربردي شدن تحقيقاتش مي‌کند و از اينکه مي‌تواند براي جامعه‌اش مفيد باشد، احساس سرخوشي و غرور مي‌کند.

اما بعد از گذشت مدتي از زمان شروع کار، مي‌فهمد که هزينه‌ي عملي شدن اين تحقيقات بالاست و او از عهده‌ي تأمين آنها بر نمي‌آيد. به هر نهاد و شرکتي هم که مراجعه مي‌کند، نتيجه نمي‌گيرد. آنها هم بودجه‌ي کافي براي اين امر ندارند. ناچار پروژه‌ي خود را نيمه کاره رها مي‌کند و نسخه‌هايي از آن را به کشورهاي مختلف مي‌فرستد. سعيد تنها به اميد اينکه روزي شرايط مهيا شود و از عهده‌ي تأمين مخارج اين پروژه برآيد، روزگار خود را سپري مي‌کند.

عمه خانم، مي‌خواهد خانه‌ي بزرگ و ويلايي خودش را وقف کند. اعضاي خانواده اصرار دارند موقوفه صرفاً به يک مسئله‌ي خاص اختصاص نيابد و عمه خانم براي شناسايي نياز جامعه تحقيق بيشتري کند. آنها مي‌گويند: اين خانه آن قدر بزرگ است که مي‌توان آن را تبديل به يک مدرسه، کتابخانه و يا مکاني براي تحقيق و پژوهش کرد و در کنار آن هم در روزهاي مختلف سال براي روضه‌خواني و عزاداري از آن بهره برد. عمه خانم راضي نمي‌شود. حاج‌امير شوهر خدابيامرزش، عاشق مراسم روضه‌خواني بوده است و بنابراين عمه خانم فقط به همين نيت و براي همين کار خانه را وقف مي‌کند. تلاش اطرافيان نتيجه‌اي ندارد و از خانه‌ي هزار متري که مي‌تواند موارد استفاده‌ي زيادي داشته باشد، تنها در روزهاي خاص که آن هم توسط عمه خانم تعيين شده است، براي برپايي مراسم عزاداري و روضه‌خواني استفاده مي‌شود.