نم‌نم باران بهاری عصر دل‌انگیزی را برای همگان رقم زده بود. دوباره بوی باران، تازگی طبیعت و زندگی را به رخ همگان می‌کشید، برگ‌های باران خورده درختان که از پنجره به درون دفتر مجله سرک می‌کشیدند همگی نوید شروعی دوباره را می‌دادند.

اعضای هیئت تحریریه در دفتر مجله دور هم جمع شدند تا با گرامی داشت یاد و خاطره هنرمندی کرمانی که نه، ایرانی را گرامی بدارند. هنرمندی برخاسته از خاک و خطه کریمان از دل کویر، از کوچه پس کوچه‌های کاه گلی برخاسته از مردم و برای مردم. استادی که هنرش جهانی بود و به واسطه آثار هنرمندانه‌اش، مجسمه‌سازان و نقاشان وی را میکل آنژ ایران خطاب می‌کردند. اما جای تأسف و تأثر داشت که در زادگاهش هیچ مراسمی برای یادبودش گرفته نشد و همان گونه که آرام و غریبانه زیست، آرام هم رفت، حتی آئین مرده‌پرستی ما ایرانیان برای وی اجراء نشد.

تنها مراسم بزرگداشت او در تهران در موزه هنرهای معاصر توسط تشکل نقش زمان و با همکاری مرکز هنرهای تجسمی وزارت ارشاد برگزار شد. چرا که فوت ایشان مصادف شد با پایان سریال شب‌های برره و اکثر مسئولین فرهنگی شهرمان درگیر دعوت از بازیگران این مجموعه بودند و خدمات هنری این افسانه‌ساز سنگ‌ها و رنگ‌های دیار کریمان را فراموش کرده بودند و شهر کریمان زادگاه این هنرمند توانا پر از بیلبوردهایی بود که گردهمایی هنرمندان شب‌های برره را تبلیغ می‌کرد و یادی از خالق توانای 2000 اثر مجسمه و نگاره را نکرد افسوس و صدافسوس.

سده، یکی ازجشن‌های بزرگ ایرانیان است که اززمان‌های بسیاردوربرای ما به یادگارمانده. پایه ریزی این جشن را به هوشنگ، پادشاه پیشدادی نسبت می‌دهند. فردوسی در شاهنامه خود شرح پیدایش آتش وبنیان‌گزاری جشن سده رادرزمان هوشنگ ضمن داستانی این‌گونه بیان نموده است:

روزی هوشنگ‌شاه بهرامی، با درباریان وندیمان خودبه منظورگردش به‌سوی کوه می‌رود.درراه به مار تنومندی برخوردمی‌کندوبا سنگ بزرگی به جنگ اومی‌شتابد. سنگ را به‌سوی مارپرتاب می‌‌کند، ولی سنگ به سنگ دیگری خورده ازآن جرقه‌ای بیرون می‌جهدوخارخشکی راکه درآن نزدیکی بوده مشتعل می‌نماید. شاه ودرباریان که تاآن روز آتش ندیده بودند، شگفت زده می‌شوندو هوشنگ‌شاه چنین لب به سخن می‌گشاید:

بگفتا فروغی است این ایزدی

پرستید  باید اگر بخردی

شب آمد برافروخت آتش چوکوه

همان شاه درگرداوباگروه

يكي جشن كردآن‌شب وباده خورد

سده نام آن جشن فرخنده کرد

زهوشنگ مانداین سده یادگار

بسی بادچون اودگرشهریار