در گذشته ی ایران باستان، مراسم شادباش نوروزی تا بیست و یکم فروردین ادامه داشته ولی امروز به سیزده روز کاهش یافته است.

در ایران باستان پس از برگزاری مراسم نوروزی و هنگامی که سبزه از زمین می‌روییده است و گندم و حبوبات سبز می‌گشتند، در روز سیزدهم که به ایزد باران (فرشته موکل بر باران در اساطیر باستان و در اسطوره‌های ایرانی) تعلق داشت ،مردم به دشت و صحرا و کنار جویبارها می‌رفتند و به شادی و پایکوبی می‌پرداختند و آرزوی بارش باران را از خداوند می‌نمودند.

اکنون نیز ایرانیان در بامداد روز سیزدهم فروردین ماه سفره نوروزی را بر چیده و خوردنی‌های نوروزی خود شامل شیرینی، آجیل و ... باقی مانده در سفره نوروزی را همراه سبزه با خود برداشته و به دامان طبیعت می‌روند. آن‌گاه سبزه سفره هفت سین را به دشت و صحرا برد و در کنار چشمه‌های آب روان، در کنار جویبارها و رودها و ... به آب روان می‌سپارند و آرزو می‌کنند سالی پر از برکت، خرمی، سرسبزی داشته باشند و تا عصر و غروب روز سیزده فروردین که سیزده بدر نامیده شده بیرون از خانه‌ها در دامان طبیعت در بین سبزه و دشت و صحرا به شادی تفریح می‌پرازند و بعد از غروب به خانه‌های خود باز می‌گردند تا فعالیت‌های خود را در سال جدید و بعد از تعطیلات نوروزی با روحیه‌ای شاداب و انرژی دوباره آغاز کنند.

 با امید سالی  پر از موفقیت و زیبایی